Pech onderweg...
Op een dag in 1999 is Robert Sunil met zijn scooter op weg naar het eiland Shriharikota. Maar de jonge theologiestudent krijgt motorpech. Hij besluit zijn scooter tussen het struikgewas te verbergen en zijn weg te voet verder te zetten. Achter de struiken ziet hij een paar kinderen in een plas water spelen. Op een lendendoekje na zijn ze volledig naakt. Hun gezondheid is overduidelijk schrikbarend slecht. Als ze Robert zien, komen ze naar hem toe en ze strekken hun handjes naar hem uit. Deze kinderen hebben al vier dagen niets gegeten, zo blijkt later.
Vanaf dat moment zet Robert zich in om de kinderen van dit dorp een menswaardiger bestaan te bieden. Het hulpproject Baladharshan is geboren. Het eerste jaar brengt Robert veel tijd door in het dorp. Voor het eerst in hun leven ervaren de kinderen een gevoel van waardigheid. Robert zamelt kleding in en organiseert een medisch kamp. Maar de financiële middelen ontbreken om meer te doen.
Nieuwe hoop
In september 2001 is een wetenschappelijk team uit Europa op de lanceerbasis aan het werk. Door technische problemen hebben ze plots wat vrije tijd, die ze gebruiken om de omgeving te verkennen. Zo ontmoeten ze Robert. Deze mensen zijn diep onder de indruk van de schrijnende armoede in het dorp. Roberts liefde en inzet voor het project motiveert hen om de eerste materiële hulp te bieden. Een Belgisch teamlid, Bart De Wilde, neemt het project mee naar huis.De directie van zijn bedrijf is zo getroffen door zijn verhaal dat ze een grote geldinzameling organiseert. Ook een Duitse wetenschapper start een financiële actie in zijn thuisplaats. Met de opbrengst kan in het Indiase dorpje een rudimentair dagzorgcentrum worden gebouwd.
Een hartverwarmend avontuur is begonnen...
