:: Nieuwsbrief augustus 2009 :: — 28/08/2009


Beste Baladharshan-sympathisant,

Onze nieuwsbrief is deze keer langer dan gewoonlijk, want er valt weer heel wat te vertellen. Bart De Wilde brengt verslag uit van de successen en de problemen die het project de voorbije maanden heeft ervaren. Ook doen we een oproep om een 20-tal gezinnen financieel te steunen met de afwerking van hun huis.

In onze fotorubriek vindt u een grotere versie van de foto's in deze nieuwsbrief.

Voor nog meer recente foto's over de laatste ontwikkelingen in het project verwijzen we u door naar deze site.




 
:: Bescherming tegen de hitte ::

De maand mei staat bij ons voor lentemaand. Alles staat in bloei, de vogels krijgen kleintjes, de eerste zonnestralen breken door en ook wij mochten ervan genieten.

In het dorpje was mei opnieuw de heetste maand van de zomer. Vanaf eind februari klimmen de temperaturen omhoog en tegen begin mei bereiken ze hun hoogtepunt. Het is voor de mensen die rond het Pulicatmeer wonen, een maand die ze snel willen laten voorbijgaan. De hitte en droogte eist ieder jaar talloze slachtoffers. Door het gebrek aan gezond voedsel sterven vooral de zwakkere mensen. Zo zag ik vorig jaar hoe een moeder met haar kindje van haar fiets op de grond viel. Ik gaf haar wat suikerwater waardoor ze terug op krachten kon komen.

               

Omdat in juni het nieuwe schooljaar start, is het belangrijk dat de kinderen die maand bescherming kunnen zoeken. Zo blijven ze gezond voor de nieuwe start, die net als voor onze kinderen veel energie van hen vraagt.

Het is voor ons het derde jaar op rij dat we gedurende de volledige meimaand een beschermkamp organiseren. In het vernieuwde centrum werden er dagelijks 120 kinderen opgevangen. Een vriend van Robert liet weten dat hij nog heel wat geschenkenpakketten overhad voor kinderen en vroeg of hij ze mocht brengen. Ook voor de kinderen uit het buurdorpje konden we het geregeld krijgen dat ook zij een zeer mooi geschenkenpakket ontvingen. In totaal konden we hiermee een 300-tal kinderen bijzonder blij maken. Ook hun ouders kwamen ons bedanken voor deze hulp.

               

[ Terug naar boven ]


 
:: Spannend zomerkamp ::

Het zomerkamp is niet alleen ter bescherming tegen de hitte, maar wordt ook ieder jaar gebruikt om de kinderen te vormen in één of andere ontwikkeling. Vorig jaar werkten we een thema uit over onderlinge aanvaarding en blijvende vriendschap. Het jaar daarvoor ging het over hygiëne. Dit jaar wilden we iets speciaals doen. Een droom die al enkele jaren in ons hart speelde.

Het is altijd al ons verlangen geweest om de kinderen uit het dorp toegang te kunnen geven tot onderwijs in een 'English medium school'. Nu er al redelijk wat kinderen naar de hogere school gaan, zien de ouders de positieve ontwikkeling ervan in. Ze zijn fier en blij dat ze deze stap toch genomen hebben. We zien een verandering in het denkbeeld van deze ouders.

Met deze evolutie in het achterhoofd vroegen we bij het begin van het zomerkamp aan de ouders of ze hun kinderen de kans wilden geven op onderwijs in een privé-school. We hadden een vermoeden dat er ongeveer 5 gezinnen interesse zouden hebben. Tot onze grote verbazing bleek dat er maar liefst 35 kinderen zeer grote belangstelling toonden voor deze zeer grote stap.

[ Terug naar boven ]


 
:: Global English medium school opent deuren ::

Een goede kennis van Rupa (de vrouw van Robert) is zeer begaan met de ontwikkeling van de kinderen uit de lage kaste. Ze was haar hartenwens om deze kinderen vooruit te helpen met goed onderwijs. Toen ze hier met Rupa over praatte, stelde ze voor om dit samen met het project te doen. Er werd goed bekeken en overlegd met het team wat de risico's zouden kunnen zijn. We wisten dat als we dit doen, we er mee moeten doorgaan en er geen weg terug is. Met het oog op de toekomst en de ontwikkelingskansen voor de kinderen hebben we besloten deze grote stap te zetten.

               

Het was een heuse job om alle administratie rond te krijgen. Er werd een mooi en veilig gebouw gevonden in Sullurpet. De doelstelling van de directrice is in kleine groepjes met de kinderen te werken. Dit is in tegenstelling tot andere scholen in de regio. De kinderen uit de lage kaste hebben niet de faciliteiten die de andere kinderen wel hebben. Door de moeilijke levensomstandigheden van hun ouders kunnen zij meestal niet goed mee in de grotere scholen. Zij zijn ook meestal het slachtoffer van pesterijen, omdat ze van een lage kaste komen. Dit gaat heel ver.

De school start vanaf de 6e klas en gaat voorlopig tot de 10e klas. Om de kosten haalbaar te houden, starten we nu met de 6e en de 7e klas. Volgend jaar starten we dan met een 8e klas, enzovoort. Er zijn 6 zeer goed geschoolde leerkrachten die de kinderen lesgeven in het leerprogramma. Alle vakken worden in het Engels gegeven. Er is vervolgens ook sport, drama en creativiteit. Op vraag van Rupa helpen de leerkrachten de kinderen ook met hun huiswerk. 30 kinderen gaan nu sinds 1 juni naar deze school. Een 30-tal andere kinderen komen uit de omgeving van Sullurpet.

               

De eerste jaren zal het niet gemakkelijk zijn om de school draaiende te houden. Tegen volgend schooljaar zou er al meer bekendheid moeten komen, zodat er meer kinderen zich zullen aansluiten en het financieel haalbaarder zal worden. We zijn bijzonder blij dat deze stap is gezet.

[ Terug naar boven ]


 
:: Even iets over het onderwijs in India ::

Bij ons is het onderwijs een grote rijkdom, tot de middelbare school vallen de kosten dan ook vrij goed mee. In India is dit echter niet het geval. Enkel wanneer je er flink voor betaalt, kan je goed onderwijs krijgen. De Indiase overheid doet haar best ook studenten van achtergestelde kasten een plaats te geven op de universiteiten.

Het is wel zo dat er veel meer studenten deze plaatsen zouden kunnen innemen, als de overheid betere lagere en middelbare scholen en leerkrachten zou voorzien. Het is als een touwladder waarvan de onderste treden ontbreken. Deze treden zijn er wel voor kinderen uit een hogere kaste. Is dit bewuste onderdrukking?

Ik geloof dat er heel wat Indiase mensen zijn die van dit kastensysteem afwillen. Toch zien we dat de praktijk in de dorpen van het platteland het tegendeel laat zien. Enkele weken geleden was ik uitgenodigd op een open vergadering van de commissie Vrouwen en Ontwikkeling in Brussel. Het waren Indiase vrouwen die vanuit de praktijk vertelden hoe de macht van het kastensysteem nog steeds mensen bewust onderdrukt. Ik schrok toch even van enkele getuigenissen van deze vrouwen.

[ Terug naar boven ]


 
:: Kinderen doorbreken grote tegenstand ::

De studenten van het naaischooltje hadden voor alle kinderen nieuwe schooluniformen gemaakt. Alle nieuwe leerboeken waren besteld. Ook het schoolgeld werd betaald. Toen de leerkracht van het dorpsschooltje te horen kreeg van deze overstap, werd ze echter heel boos op de ouders. Het kon niet zijn dat deze kinderen naar een privé-school zouden gaan. Ze zouden dit nooit aankunnen. Ze maakte de ouders bang door hen te vertellen dat we hen na een jaar in de steek zouden laten en ze dan nergens meer heen zouden kunnen gaan. Ze dreigde ermee de kinderen niet meer op te nemen in haar school.

Even brak er paniek uit en verschillende kinderen kwamen hun boeken en schooluniformpjes met tranen in hun ogen teruggeven. Robert heeft toen een vergadering belegd voor alle ouders. Hier werden zij bewust gemaakt van de unieke kans die ze hadden om hun kinderen naar een zeer goede school te sturen. Ook werd hen duidelijk gemaakt dat ze financieel hulp zullen blijven krijgen, net zoals de kinderen van de hogere school. Bovendien werd er ook uitgelegd dat ieder kind een sponsor heeft die het verlangen heeft dat hun kinderen zich zo goed mogelijk kunnen ontwikkelen.

Robert vertelde dat zij als ouders ook hierin hun verantwoordelijkheid moeten nemen. Veel kinderen zijn zeer getalenteerd en kunnen zeker de plaatsen op de universiteit innemen. Wij kunnen de onderste treden van de ladder voor deze kinderen terug op de ladder plaatsen. De kinderen riepen heel overtuigd dat ze Engels willen leren en dat ze niet terug willen naar hun dorpsschooltje. Veel ouders bevestigden dat hun kinderen, in de drie weken dat ze nu naar de nieuwe school gaan, zeer positief veranderd zijn. Dit zowel qua kennis als discipline.

De leerkracht heeft toen heel gemeen uitgehaald naar de ouders en weigerde hen het nodige overgangsattest te geven. Ze zouden dit enkel krijgen als ze een blanco papier tekenden. Het is door de vastberadenheid van de kinderen dat de ouders er genoeg van kregen en eisten dat de leerkracht dit document zou geven.

Het is wel een tijd heel spannend geweest. Nu is de leerkracht weer wat gekalmeerd en zullen de kinderen officieel kunnen worden ingeschreven. Binnen enkele maanden zal deze leerkracht na 8 jaar de school verlaten om elders te gaan werken. We vinden het jammer dat ze dit de kinderen niet gunde.

[ Terug naar boven ]


 
:: Opnieuw grote verdrukking in Attakanithipa ::

Toen de overheid in de jaren '70 besloot om van Shar een lanceerbasis te maken, werden er heel wat mensen van het eiland gezet. Al deze mensen vestigden zich in het land rond het grote meer. Dit was dan ook de enige plaats waar ze terecht konden, omdat ze nergens anders welkom waren. Na 30 jaar herhaalt de geschiedenis zich.

Nu de lanceerbasis Shar geprivatiseerd wordt, moeten opnieuw heel veel gezinnen wijken. Deze mensen willen enkel naar Attakanithipa komen. Het gaat om 300 gezinnen. Eerst wilden ze deze mensen op een stuk grond naast de stad Sullurpet plaatsen. Deze mensen protesteerden, omdat daar geen economie is. Ze lieten weten dat ze enkel naar Attakanithipa wilden verhuizen, omdat ze dan dichter bij hun werk zijn.

Een paar jaar geleden hebben de mensen van het dorp duidelijk en terecht laten weten dat er eigenlijk geen droge grond meer beschikbaar is. Met droge grond bedoelen we de hoger gelegen plaatsen die tijdens het moessonseizoen droog blijven. Hier komen de mensen uit het dorp schuilen bij hoog water. Vorig jaar nam de overheid een groot stuk lager gelegen grond in bezit dat ze dan zouden ophogen voor de bouw van huizen voor de nieuwe gezinnen.

               

Om de een of andere reden hebben ze nu tegen alle afspraken in besloten om al de hoger gelegen beschikbare grond in beslag te nemen voor deze plannen. Vanaf de hoofdbaan hebben ze nu kriskras door het dorpje een hoge muur gebouwd die deze grond afbakent. Bovenop de muur hebben ze borden geplaatst dat wie de muur beschadigd gerechtelijk vervolgd zal worden.

De mensen van het dorpje hebben totaal geen zeggenschap in deze situatie. Wat zal er gebeuren tijdens het regenseizoen? Zullen de mensen van het dorp toegang krijgen binnen de muren? Ze worden op een totaal onrespectvolle manier behandeld. De overheid vindt het heel normaal dat dit allemaal zomaar gebeurt zonder enige vorm van begrip voor deze mensen. Als deze mensen zich hiertegen verzetten krijgen ze bedreigingen. De kinderen zijn bovendien ook zeer verbijsterd. Ze zeggen dat ze al sinds ze klein waren zomaar door het dorp naar het centrum konden komen. Ook de toegangsweg tot het centrum willen ze blokkeren met deze muur. Verschillende huisjes werden al onteigend.



De directeur van de lanceerbasis werd zelfs boos toen Robert het opnam voor deze mensen. Toen hij vertelde hoe verschillende mensen uit België hem helpen dit dorpje te ontwikkelen tot wat het nu is, kreeg hij het antwoord dat hij niet meedoet aan liefdadigheid. Hoe zal er rust kunnen heersen in dit dorpje als de inwoners zo worden behandeld?

We proberen de overheid te doen inzien dat het project ook voor de nieuwe mensen een bron van hulp kan zijn, maar dat de muur voor heel veel problemen zal zorgen. Robert doet er nu alles aan om invloedrijke mensen te bereiken en te vragen hen samen met de inwoners bij te staan tegen deze onderdrukking. Begin augustus gaan ze met de kinderen en enkele moedige ouders naar de collector in Nellore om hulp te vragen. Er werd al veel protest aangetekend. Sommige hoogstaande politici willen er zelfs munt uit slaan door geld te vragen om hen te helpen. We hopen dat er een oplossing zal komen die voor beide partijen leefbaar zal zijn.

[ Terug naar boven ]


 
:: Eerste eigen kleuterklasje in het dorpje ::

Een verslag van Erika's werkbezoek in februari...

Tijdens de krokusvakantie trok ik vol goede moed naar Attakanithipa. Vorig jaar bezocht Rupa de kleuterschool waar ik werk. Ze was blij verrast met onze manier van werken en zag het helemaal zitten om ook in India een kleuterschooltje te starten waar de kinderen op een creatieve manier leren, spelen en experimenteren. Rupa heeft zelf enkel een schrijfbord en een krijtje in haar handen gekregen op school en voelde het kind in haar naar boven komen. Ze zag het helemaal zitten, een schooltje met speelgoed en knutselgerief, waar de kinderen kind mogen zijn.

Ik was enorm blij toen ik aankwam en zag dat ze het gebouwtje netjes hadden opgeknapt, ramen geplaatst, een likje verf, een overdekte en verharde plaats bijgemaakt waar we voldoende ruimte hadden om te knutselen en te spelen. En, geloof het of niet, we hebben zelfs een kinderverzorgster, Anu en een verpleegster, Padmini, die komen helpen!

               

We openden het schooltje plechtig, ik mocht het lint doorknippen en de eerste stap binnen zetten. Het voelde bijzonder! Voor mij, maar vooral voor de schatjes van kinderen en hun ouders. Ze luisterden vol aandacht naar de manier waarop we met hun kinderen gaan werken. Heel bijzonder voor deze mensen, die gewoon zijn van enkel rijmpjes, liedjes, alfabet en tellen tot 100 te kennen op school.

De volgende dag brachten de ouders hun kinderen naar school en bleven ze zelf goed in de buurt. We brachten alles geleidelijk aan, zodat de kinderen niet te veel overdonderd werden. Rupa speelde actief samen met de kinderen met de popjes en het kookgerief. Dat viel wel in de smaak. Ondertussen kon ik wat contact zoeken met de kleutertjes, terwijl Anu de kindjes waste die thuis nog niet gewassen waren en hen schone kleertjes aandeed. Op deze manier leren we de ouders om hun kinderen netjes naar school te brengen.

Na de kennismaking en de wasbeurten begonnen we met de activiteiten. We werken met thema's en starten vanuit een verhaal. Het liefste houden de mensen hier van verhalen met een morele waarde. Dat doen we dus ook. We tonen verschillende verftechnieken en spelletjes rond elk thema. We werkten rond vissen en sjabloneerden vissen, maakten zelf een memory, kleurden, knipten en speelden. We leerden kleven, bewegingsspelletjes rond vissen, tikspelletjes, kleurenspel met blokken die dan ook vissen waren natuurlijk, werkten met dobbelstenen,...

               

We leren om met zo weinig mogelijk materiaal, zo veel mogelijk dingen te doen. De verschillende activiteiten kunnen ze bovendien ook in verschillende thema's gebruiken. Ook met letters en cijfers, wat voor hen toch heel belangrijk is.

's Middags krijgen de kinderen een maaltijd: brood, banaan, rijst, meel,... zodat ze niet met een lege buik naar huis moeten. Na het eten zingen we nog liedjes, herhalen het verhaaltje of spelen nog een fijn spel op de speelplaats.

De kinderen deden enorm enthousiast mee. De dagen erna zaten ze al te wachten in de klas voordat wij aankwamen. Je hoorde al van ver hun stemmetjes: Goeiemorgen juf! Ook peutertjes van 1 jaar bleven in de klas samen met hun mama om te spelen en te knutselen.

Ondertussen brachten we een weekkalender aan. Rupa had graag zoveel mogelijk manieren om het tellen aan bod te laten komen. Ook dit is een dagelijks terugkomend ritueel waar ze de cijfers leren kennen en niet enkel afdreunen. Ondertussen leren ze ook de dagen van de week kennen. Ze vinden het super!

Het was voor mij echt fijn te zien hoe snel Rupa technieken en manieren van lesgeven opneemt en toepast. Ze zorgt met zoveel liefde voor de kindjes en getuigt er nu al van dat de kinderen zo'n ontwikkelingssprong doormaken. Doe zo voort, Rupa!

               

Het materiaal dat aangekocht werd voor het schooltje, werd gesponsord door de Stedelijke kleuterschool 'De Populieren' uit Antwerpen. We willen deze mensen hiervoor bijzonder bedanken.

Enkele foto's laten zien hoe blij deze kinderen zijn.

[ Terug naar boven ]


 
:: Angsten overwinnen door liefde en geduld ::

Nu het kleuterklasje zo goed loopt en het vertrouwen van de ouders is toegenomen, is er een tweede kleuterklasje opgestart voor kinderen van 4 tot 6 jaar. Hier geeft Sujeevani nu les. Dit klasje bevindt zich in het centrum. Wanneer de kleintjes naar deze school komen, zullen er al heel wat angsten overwonnen zijn om voorbij de offerplaats tot het centrum te komen.

Wanneer de kinderen 6 jaar zullen worden, zullen ook hun ouders genoeg vertrouwen hebben zodat ze naar de lagere school kunnen gaan in het dorp. Het was dus goed om de ingeving te volgen een klasje te starten bij de armsten van het dorpje. Ook al leek dit toen niet logisch, omdat er al een klasje in het centrum van het dorp was. We zijn blij dat we toen onze logica opzij hebben gezet om deze mensen beter te kunnen helpen.

[ Terug naar boven ]


 
:: Nieuwe huisjes bijna klaar ::

Vorig jaar startte Baladharshan samen met de overheid het Indiramma Housing Scheme Program.

60 van de 80 huisjes zijn nu klaar voor de verdere afwerking. Dit houdt in dat de buitenkant en de binnenkant zal bezet worden. Ook komen er een vloer, deuren en ramen. Voor de verkiezingen in mei lagen de werkzaamheden stil, omdat de leidende partij een afwachtende houding innam. Gelukkig wonnen zij weer de verkiezingen en konden we opnieuw rekenen op hun financiële hulp.



Sinds de start van dit huizenproject lag er een zeer zware druk van verantwoordelijkheid op de schouders van Robert. Er moest heel veel en voortdurend onderhandeld worden bij de desbetreffende overheidsinstanties om het beloofde subsidiegeld te blijven ontvangen. Ieder gezin heeft hij persoonlijk geholpen van begin tot einde. Het project heeft hier voor een zeer grote bijdrage van 30.000 euro gezorgd. Dit geld is allemaal afkomstig van vele sponsors en geld dat werd verzameld tijdens presentaties.

De werkelijke kost ligt op 80.000 euro. Het verschil werd voor het grootste gedeelte voorzien door de overheid en een klein deel door de gezinnen zelf.

[ Terug naar boven ]


 
:: Hulp gevraagd voor 20 gezinnen ::

Sinds de start van de huisjesbouw is er in Attakanithipa een mooie ontwikkeling te zien die hoopgevend is. De mensen zijn zo blij met hun eigen plekje. Je ziet dat ze er iets moois van willen maken en dat er een gezonde levenslust is ontstaan. Met de hulp van een organisatie uit Nederland (zie vorige nieuwsbrief) konden we 10 families helpen om hun bestaande huisjes op te knappen. Deze mensen waren bijzonder blij met hun hulp. In twee maanden tijd werden de werken beëindigd.

In het dorpje zijn er 20 gezinnen die door financiële tegenslag of gezondheidsproblemen niet verder kunnen bouwen aan de afwerking van hun nieuw huisje. Vanuit het project worden zij al financieel geholpen. Om de andere nodige uitgaven te kunnen bekostigen, vragen we of er mensen of bedrijven zijn die een gezin verder op weg willen helpen.

               

Voor de verdere afwerking van ongeveer 20 huisjes komen we 250 euro per huis tekort. Net zoals we bij de Nederlandse organisatie deden, zullen we natuurlijk voor ieder gezin dat geholpen wordt een duidelijk verslag opmaken van de nodige kosten voor de afwerking en een verslag met foto's van de uitgevoerde werken.

Wilt u een gezin steunen en wilt u er zeker van zijn dat de hulp goed terechtkomt, neem dan a.u.b. contact met ons op. Momenteel is Robert bezig met het verzamelen van de gegevens van de gezinnen in nood. We kunnen u dan een gezin voorstellen dat u kunt helpen met de afwerking van hun huisje. Alvast bedankt!

In november zal ik voor een maand naar India trekken om o.a. de werken te gaan bekijken.

De familie Amburu Yellamma is één van de hulpbehoevende gezinnetjes. Zij hebben 2 jongens en een dochtertje: Rukmi Kumar, Shaila, Surendra. Hun huisje is klaar, uitgezonderd de afwerking. Het dak en de muren zijn volledig klaar. De deur, ramen en het toilet moeten nog worden gebouwd.



Benodigd materiaal voor het verder afwerken: 15 zakken cement (4125 Roepies), toilet (4000 Rs), houten deur en ramen (4500 Rs), metselwerk (4500 Rs).
Totaal: 17.125 Rs (263 euro).

[ Terug naar boven ]


 
:: Het spaarproject voor 2009-2010 ::

Ieder jaar sparen we voor een nood in het project. Vorige spaarprojecten waren de 80 huisjes, de bouw van het hostel, de schoolbussen, het naaiatelier in de stad en de medische post. Meestal gaat het om bouwprojecten. Het is bijzonder hoe dit allemaal werd gerealiseerd. Nu we gestart zijn met de privé-school in de stad voor de kinderen van de GLOBAL school, is er nood aan een derde schoolbus.



Ons busje dat we spaarden met de opbrengst van het kerstconcert van Erik en Sanne wordt nu een beetje misbruikt. Het busje heeft te lijden! Zoals u kunt zien op de foto, wordt hij wat klein om al die kinderen naar de verschillende scholen te brengen. Het is best grappig te zien hoe hij iedere dag wordt volgepropt, maar we willen van zijn dankbare diensten nog vele jaren gebruik maken. Daarom sparen we opnieuw voor een busje. Deze zal gebruikt worden voor de universiteitskinderen en de kinderen van de 'English medium school'.

Helpt u ons sparen?

[ Terug naar boven ]


 
:: Woordje van dank ::

We willen de mensen van de Stedelijke kleuterschool De Populieren uit Antwerpen bijzonder bedanken voor de centjes voor het materiaal voor het kleuterklasje. Op de fotosite staan de foto's.
Ook de scholen "De vijfsprong" uit Moerzeke en Kastel, "De Zouaaf" en de "Heilige Familie" uit Hamme spaarden voor het schoolmateriaal voor de kleuterschool. Dit geld wordt nu nog gebruikt voor de aankoop van het nodige werkmateriaal voor de kleuters.

Twee vriendinnen uit Spanje die in India verblijven, komen enkele dagen naar het project om een handje toe te steken. Yolanda and friend, enjoy the love of the children and many thanks for your help!

               

We willen al onze sponsors bijzonder bedanken voor hun hulp die ze ook in deze moeilijke financiële tijden van onzekerheid toch blijven geven. Mocht u hierdoor getroffen worden, dan begrijpen we dat dit best moeilijk kan zijn. Aarzel dan zeker niet ons dit te laten weten. Het is natuurlijk niet leuk voor ons, maar we hebben best begrip als u de steun even niet kan geven.

De vereniging Karavaan uit de regio Leuven organiseerde in het derde weekend van januari een culinair wandel-weekend. We willen deze mensen bijzonder bedanken, omdat ze ons opnieuw financieel geholpen hebben met een grote som. Dit zullen we nooit vergeten. De centjes zullen zeer goed besteed worden.

De leerlingen van het 5e en 6e leerjaar van de stedelijke basisschool Gavertje 4 in Belsele gaven eerder dit jaar aan Erika heel wat tekeningen mee voor hun leeftijdsgenoten in het dorpje. De kinderen waren hier bijzonder blij mee. Enkele foto's laten dit zien. Ga maar eens kijken op de fotosite. Herken je jouw tekening?

[ Terug naar boven ]





 [ Terug naar het nieuwsoverzicht ]
 [ Bekijk het nieuwsarchief ]