In onze naaischool in Attakanithipa leren de meisjes niet alleen naaien, maar ook lezen, schrijven en rekenen. Zo bereiden we hen voor om na de opleiding als zelfstandige naaister aan de slag te kunnen. De meeste meisjes worden namelijk heel vroeg uitgehuwelijkt aan een man die meestal veel ouder is. Met onze opleiding willen we hen een sterkere plaats op de arbeidsmarkt geven.
Toen we 5 jaar geleden in het dorpje startten met het naaischooltje voor schoolverlaters, was Venkatamma een van onze eerste leerlingen. Zij was een meisje van 12 jaar en had zoals veel van haar leeftijdsgenoten geen kans meer op verder onderwijs. Ze verloor haar vader op jonge leeftijd en haar moeder raakte door de uitzichtloze situatie verslaafd aan alcohol.
Een doorzetter
Venkatamma was vastbesloten om te slagen in de moeilijke eindexamens, zodat ze kon doorstuderen. Ze wist dat dit voor haar de enige uitweg uit de armoede was. Het gemiddelde gezinsinkomen in dit dorp bedraagt immers 180 euro per jaar. Haar doorzettingsvermogen en wilskracht deden haar slagen in haar examens. Op haar 15e was ze een van de eerste kinderen uit de geschiedenis van dit dorp die naar de hogere school gingen! Ze slaagde met grote onderscheiding en ook haar tweede jaar maakte ze met dezelfde onderscheiding af.
Venkatamma hielp de kinderen in het project met hun huiswerk en organiseerde mee de kinderkampen en tal van andere activiteiten. Ze deed dit uit dankbaarheid voor de hulp en de aanmoedigingen die ze vanuit het project kreeg. Ze genoot van haar studie en startte met veel enthousiasme aan haar derde jaar.
Totdat we te horen kregen dat haar moeder een verloving voor haar had gepland. Haar oudere broer zou alles voor haar regelen. We vroegen hem om het huwelijk uit te stellen tot Venkatamma haar studies zou hebben afgerond. Maar nog geen 10 dagen later stond Venkatamma huilend bij ons team, met een huwelijksuitnodiging in haar handen. Ze wilde helemaal niet trouwen en wou haar studie afwerken. We hebben geprobeerd om het huwelijk tegen te houden, maar we stonden volledig machteloos. Venkatamma woont nu in een ander dorp, ver verwijderd van haar vertrouwde omgeving met een man die minstens tien jaar ouder is en die voor haar een vreemde is. Zelfs de geplande schoolreis waar ze zo naar uitkeek, kon ze niet meer meemaken.
Frustraties
Toen we van start gingen met de hulp aan dit dorpje, was het heel normaal dat meisjes van 12 tot 14 jaar werden uitgehuwelijkt. Ondertussen zien veel ouders in dat ze zo de kansen van hun kinderen teniet doen. Toch zien we dat ongeveer 70% van de kinderen door hun ouders niet worden aangemoedigd om naar school te gaan. Dit komt voornamelijk door hun zeer moeilijke familiale situaties.
Het is een van de grootste frustraties die je als hulpteam kan meemaken. Je spant je in om deze kinderen een hoopvolle toekomst te geven en dan worden deze kansen vergooid door toedoen van oude gewoonten en kortzichtigheid van de ouders. Gelukkig zijn er ouders die hun kinderen nu de kans geven om eerst hun studies af te maken.
Over dat onderwijs en onze plannen ermee zullen we het in een volgend bericht nog eens hebben...
[ Terug naar het nieuwsoverzicht ]
[ Bekijk het nieuwsarchief ]